Je weet dat het serieus is als de deur van je tuinhuis drie keer op slot zit. Maar in Flikken Maastricht helpt dat niet. Daar loopt Martin Schwab rond met een blik in zijn ogen alsof hij net een dossier heeft gelezen waar hij niet van mocht lezen. En Angela Schijf? Die probeert gewoon haar werk te doen. Maar nee, de geschiedenis wil het anders.
Het begon met een erfenis. Niet zo’n makkelijke, met een schilderij en een ouwe ring. Nee, dit is erfenis met een laagje gif eronder. Richard Steen, Amsterdamse rechercheur met een slechte haarkam, ziet zijn kans. Wolfs is dood, maar de centen zijn nog warm. Eva snapt het opeens: het is geen toeval. Het is een plan. En Martin Schwab? Die zit niet te wachten op een collega die denkt dat de wet voor iedereen geldt.
Dus begint de jacht. Niet door bossen, niet over daken. Door dossiers. Door blikken koffie en slapeloze nachten. Want in Maastricht wordt niet geschoten, er wordt geciteerd. Uit reglementen. Maar toch voelt het als oorlog. Angela Schijf loopt voorop, met haar jas aan en haar intuïtie scherp. Martin zit achter haar aan, niet als vijand, maar als iemand die bang is dat de waarheid harder valt dan een proces-verbaal.
En wij? Wij zitten op de bank, met een kop thee en de afstandsbediening in de hand. Alsof wij kunnen kiezen. Alsof we zeggen: “Nee, ik wil geen morele dilemma’s, ik wil een happy end.” Maar Flikken Maastricht lacht. En terecht.
