Carla's Column

Arjen Lubach denkt dat hij door is in Amerika. En wij kijken naar de kijkcijfers van RTL 4 en denken: nou, dat wordt lastig.

Maar wacht – hij heeft een screenshot van The New York Times. Eén. Enige. Vermelding. Ergens in een cultuurnieuwsbriefje, tussen een recensie van een obscure documentaire en een opiniestuk over het einde van het papieren boek. En toch: Arjen post het alsof hij een Emmy heeft gewonnen. Trots als een peuter met een goed geschilderd pannenkoekje.

Luister, ik hou van Arjen. Zijn satire is scherp, zijn timing is top, en ja, hij ziet er goed uit in een colbert. Maar laten we niet doen alsof hij nu opeens de nieuwe Jon Stewart is. De New York Times noemt hem – goed – maar noemt hem niet *bíj naam* in een hoofdartikel over de toekomst van de politieke satire. Nee, hij wordt *genoemd*. In een lijstje. Van tien namen. Onder “international voices to watch”. Dus ja, gefeliciteerd, Arjen, je staat op de wachtlijst.

Maar waarom juist dit moment zo uitbundig vieren? Omdat het hier thuis wat minder loopt. RTL 4 zit niet bepaald in de groei met zijn prime-time programma. En dan komt er ineens een snippertje aandacht uit New York – en voel je je meteen weer relevant. Alsof je op Tinder een like krijgt van iemand uit Berlijn terwijl je al maanden niemand in Amsterdam hebt gekust.

Is het hypocriet om dat te snappen? Nee. Menselijk? Ja. Maar als mediafiguren hun eigen echo’s als overwinning verkopen, moeten we wel even flink blijven kijken. Want het is geen erkenning – het is een flauw lichtje aan de horizon.

En hou nou eens op met het schreeuwen van ‘kijk, Amerika!’ alsof Nederland te klein is voor jou. Want we zien je heus wel. Alleen kijken we misschien iets minder dan vroeger.

Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘

### Titel: _Algoritmes_bepalen_wat_jij_hoort_

Weet jij nog wanneer je voor het laatst iets nieuws ontdekte zonder dat Spotify, YouTube of een vriendje het je aanraadde? Nee, hè. Want we leven in een tijd waarin jouw smaak niet langer door jou wordt bepaald, maar door een algoritme dat geen idee heeft van jouw humeur, je jeugdherinneringen aan Marco Borsato of waarom je op dit moment juist *dit* boek nodig hebt.

Streamingplatforms zijn de nieuwe radiostations, boekwinkels en zelfs vrienden. En volgens een groot Europees onderzoek? Dan zijn we als cultuurconsumer in feite overgeleverd aan een blackbox: algoritmes die bepalen wat zichtbaar is en wat in de digitale sloot verdwijnt. 89 procent van de muziekliefhebbers ontdekt nieuwe nummers via Spotify of zo, terwijl liveconcerten en vrienden langzaam achterblijven. Mooi, handig, geniaal gecast — maar ook beangstigend ondoorzichtig.

Want wat je te zien krijgt, wordt grotendeels beslist door systemen die niks uitleggen. Je krijgt playlists, ‘fans ook leuk’, ‘voor jou geselecteerd’ — maar niemand vertelt je wáárom. En laat ik je dit vertellen: als je niet in de algoritmes zit, besta je niet. Punt uit. Zeker met de komst van AI, die nu al honderdduizenden nummers per week genereert, vaak zonder ziel, maar met perfecte metadata. En dus: perfect voor het algoritme.

De realiteit? Mannelijke artiesten domineren de playlists. Nederlandstalige makers krijgen minder zicht. Kleine talen? Vergeten. En hoe volledig je metadata is, bepaalt of je ooit wordt aanbevolen. Dus ja, als je titel ‘Nummer 3’ heet en je genre niet invult, dan mag je blij zijn als je tien streams haalt. En dat gebeurt: 80 miljoen tracks in 2023 met minder dan tien keer gestreamd. Dat is geen muziek meer, dat is digitale afval.

Nederland? We zijn internationaal sterk, maar dat betekent ook dat we als land makkelijk overspoeld worden door Engelstalige content. Onze eigen makers? Die moeten vechten voor aandacht in een systeem dat hen niet kent, niet zoekt en zeker niet steunt. En waarom zou het ook? Er is geen druk op lokale teams van platforms om Nederlandstalige cultuur te promoten. Geen menselijke redactie die zegt: “hé, dit is goed, laten we dit pushen.” Nee, het gaat om data, niet om smaak.

Er is een oproep tot transparantie, meer menselijke curatie, betere metadata. Mooi. Maar laten we eerlijk zijn: de platforms zullen nooit alles openbaren. Te veel macht, te veel geld. Maar als makers, als publiek, als mensen die nog steeds iets willen voelen bij een nummer of een zin — dan moeten we gaan eisen: toon wat erachter zit. Wie wordt gepromoot? Wie wordt genegeerd? En wie bepaalt dat eigenlijk?

Want als de algoritmes alles kiezen, en niemand meer iets hoort, dan is het einde van cultuur niet lawaaiig. Het is stil. Heel stil.

Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘

**Patatje Hoop op het scherpst van de snede**

Eindelijk. Iets wat niet over geld, macht of roem draait, maar over de dingen die écht tellen: menselijkheid, moed, en een patatje met stoof vlees op een zaterdagmiddag in een kraakpand in Rotterdam.

RTL 4 gooit de deur wijd open voor *Patatje Hoop*, een programma dat zo Nederlands is dat je de geur van mayonaise al ruikt voordat de voice-over van Edwin Noorlander begint. Acht afleveringen, 45 draaidagen, tussen hier en Oekraïne, waar het leven hard is en de hoop soms nog harder moet worden gezocht. En dan bedoel ik niet de hoop in een zak friet, maar die in een warm gesprek, een lift over de grens, of gewoon iemand die luistert.

Franky van Hintum en Coen van Oosten zijn geniaal gecast. Geen glimmende presentatiestars, maar mensen met wallen onder hun ogen en een hart dat niet past in een tv-formaat. Ze lopen mee, vragen door, geven niet op. En dat is precies wat dit programma zo krachtig maakt: het is geen entertainment, het is een spiegel. Met frieten.

Stokvis Content, onder leiding van Jasper en Peggy Stokvis, heeft hier iets gemaakt dat je niet zomaar wegzapt. Het is rauw, soms ongemakkelijk, maar nooit exploitatief. Want daar draait het niet om. Het gaat om de vrouw die haar zoon in een oorlogszone probeert te bereiken. De man die met een schop in zijn hand zijn toekomst herbouwt. En ja, het patatje – dat is het excuus. Het échte gerecht? Menselijk contact.

We leven in een tijd waarin alles sneller, harder, gladder moet. Maar *Patatje Hoop* zegt: wacht. Even stoppen. Kijk eens goed. Luister. Eet. Deel. Want soms is hulp gewoon een bord eten en iemand die niet wegloopt.

RTL 4? Goed gedaan. Eindelijk eens een prime-time plek voor de mensen die nooit op prime-time horen te zijn – maar dat nu wel zijn. En dat, lieve scherm, is televisie met ziel.

Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘

Biseksualiteit. Zeg het eens hardop. Voelt het ongemakkelijk? Raar? Overbodig? Voor veel mensen nog steeds wel, blijkbaar. Maar waarom? Waarom is een liefdesverklaring aan twee geslachten nog steeds een kwestie?

Zaïre Krieger, dichter, ballroom-diva, dochter van een religieuze moeder, schrijft in *De Bi-Kwestie* haar hart op. Niet met slogans, niet met hashtagactivisme, maar met zinnen die snijden als glas. Ze zoekt niet naar een label, maar naar een plek. En die plek blijkt moeilijk te vinden. Niet omdat ze zichzelf niet kent, maar omdat de wereld om haar heen haar telkens in een hokje wil duwen.

Bij haar vrienden in de ballroomscene is ze soms té vrouwelijk. Bij haar familie is ze té queer. Op haar werk is ze té duidelijk. En in de lesbische scene? Daar is biseksualiteit soms nog steeds een stille schande. Alsof je kiest. Alsof je ontrouw bent. Alsof je gewoon niet kunt kiezen. Terwijl Zaïre juist kiest: voor zichzelf. Steeds opnieuw.

Regisseur Dennis Alink laat zien wat veel media nog steeds vergeten: biseksualiteit is geen fase, geen modieuze tussenspring, geen tweede keus. Het is een identiteit – complex, bewust, zichtbaar. En juist door het onzichtbare zichtbaar te maken, ontstaat er ruimte. Niet voor pasklare antwoorden, maar voor vragen. Voor gesprekken. Voor twijfel. En dat is genoeg.

Want dat is het eigenlijk: het gaat niet om een wereld die ja zegt tegen biseksualiteit. Het gaat om een wereld die stopt met vragen of het echt is.

Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘

Zeg het maar met een beetje glitter, een vleugje chaos en een flinke portie Hollandse nuchterheid: de Frogers zijn er weer. En dit keer niet met een losse single of een nostalgietour, nee – ze schuiven wekelijks aan bij RTL 5 en Videoland. Want waarom zou je één generatie laten zingen als je drie kunt pakken?

Ik zag de trailer, hoor. René met zijn 65e, de kleintjes die overal tegenaan rennen, Natasja die met één opgetrokken wenkbrauw de boel bij de les houdt, en die drie jongens – want ja, ook zonen van Froger hebben ambities – die ook nog eens denken dat muziek hun roeping is. Adembenemend. Of nou ja, misschien niet adembenemend, maar wel ontzettend lief.

En daar ligt precies de kracht. Deze serie is geen glossy productie met gekunstelde huilscènes en dramatische voice-overs. Nee, dit is gewoon: de deur staat open, de oven is kapot, iemand roept “Pap!”, en René zucht, pakt de gitaar en zingt iets van ‘Vrijdag’. Het is niet gespeeld. Het is gewoon… Froger.

Maar let op: achter dit ‘hechte familie met muzikale vibe’-verhaal zit een behoorlijk geniaal gecast mediastrategie. RTL 5 weet wat het doet. Ze pakken een naam uit de gouden jaren, hangen er een warme familiedynamiek omheen, gooien er een jubileum overheen als smaakmaker, en zeggen: “Kijk, dit is écht.” En wij, de kijkers, denken: “Ja, daar wil ik bij zijn.” Vooral op een zondagavond met een glas rosé.

Maar hou me niet voor gek: het is geen toeval dat dit nu komt. René is 65, de jongens proberen door te breken, en Natasja? Die is de echte MVP. Ze zegt niks, maar met één blik weet je: die houdt de boel overeind. Dát is de content waar mensen op zitten te wachten. Niet de muziek. Niet het jubileum. Maar de moeder die met een theedoek in haar hand de wereld redt.

Dus ja, kijk maar. Weeklijks op RTL 5, compleet op Videoland. Want waarom zou je wachten op kerst als je nu al kunt genieten van de Froger-chaos?

Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘