Biseksualiteit. Zeg het eens hardop. Voelt het ongemakkelijk? Raar? Overbodig? Voor veel mensen nog steeds wel, blijkbaar. Maar waarom? Waarom is een liefdesverklaring aan twee geslachten nog steeds een kwestie?
Zaïre Krieger, dichter, ballroom-diva, dochter van een religieuze moeder, schrijft in *De Bi-Kwestie* haar hart op. Niet met slogans, niet met hashtagactivisme, maar met zinnen die snijden als glas. Ze zoekt niet naar een label, maar naar een plek. En die plek blijkt moeilijk te vinden. Niet omdat ze zichzelf niet kent, maar omdat de wereld om haar heen haar telkens in een hokje wil duwen.
Bij haar vrienden in de ballroomscene is ze soms té vrouwelijk. Bij haar familie is ze té queer. Op haar werk is ze té duidelijk. En in de lesbische scene? Daar is biseksualiteit soms nog steeds een stille schande. Alsof je kiest. Alsof je ontrouw bent. Alsof je gewoon niet kunt kiezen. Terwijl Zaïre juist kiest: voor zichzelf. Steeds opnieuw.
Regisseur Dennis Alink laat zien wat veel media nog steeds vergeten: biseksualiteit is geen fase, geen modieuze tussenspring, geen tweede keus. Het is een identiteit – complex, bewust, zichtbaar. En juist door het onzichtbare zichtbaar te maken, ontstaat er ruimte. Niet voor pasklare antwoorden, maar voor vragen. Voor gesprekken. Voor twijfel. En dat is genoeg.
Want dat is het eigenlijk: het gaat niet om een wereld die ja zegt tegen biseksualiteit. Het gaat om een wereld die stopt met vragen of het echt is.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘
