Omroep MAX-ster Martine van Os is blij dat haar lijf het na 60 jaar nog steeds niet heeft begeven. Dat geeft ze aan in een intiem vraaggesprek met showblad Weekend. Van alle vrouwen die overlijden gaat slechts 8 procent vóór haar zestigste de pijp uit. Toch prijst Van Os zich gelukkig dat ze die leeftijd heeft gehaald. “Ik ben blij dat ik deze leeftijd heb bereikt. Er zijn zoveel mensen om mij heen geweest die voor die tijd al zijn gegaan, dus ik vind het prima om ouder te worden“, geeft ze aan. [Lees meer…]

Catherine Keyl hoopt nog 10 à 15 jaar te leven. Dat vertelt de tv-diva, die vorige week 71 werd, in gesprek met de Party. De levensverwachting van vrouwen in Nederland is zo’n 81 jaar, dus Keyl hoopt iets langer dan gemiddeld te leven. “Ik realiseer me heel goed dat het zomaar over kan zijn. Als ik mazzel heb pas over een jaar of vijftien, maar het zou ook over dertien of tien jaar al over en uit kunnen zijn. En tien jaar is heel kort. Daarom heb ik mijn levenstestament ook opgesteld“, zegt ze. [Lees meer…]

Inge Ipenburg (60) hekelt de manier waarop er in medialand wordt omgegaan met oudere vrouwen. Dat vertelt de actrice, dit jaar nog te zien in GTST, in gesprek met de Party. Ipenburg vindt het nog steeds schandalig dat Margeet Spijker in 2014 werd ontslagen bij RTL. “Een fantastische nieuwslezeres van boven de vijftig jaar wordt eruit geflikkerd, maar mannen van boven de zestig jaar mogen, ook als ze bij wijze van spreken een spraakgebrek hebben, gewoon blijven. Ik vind dat heftig.” [Lees meer…]

De ouders van Victor Mids waren aanvankelijk erg sceptisch over zijn voornemen om voor een televisiecarrière te gaan. Dat vertelt de tv-illusionist in gesprek met de Vriendin. Illusionisme was altijd al een hobby van Mids, maar eigenlijk studeerde hij voor een baan als psychiater of neuroloog. “Langzaam maar zeker kwam ik op het idee me fulltime met illusionisme bezig te houden. Nadat ik mijn diploma op zak had, gaf ik mezelf een jaar de tijd om mijn programma-idee op televisie te brengen.” [Lees meer…]

“Uiteindelijk verdwijn je weer uit de levens van die mensen en hoop je dat je een zetje hebt kunnen geven. Soms lukt dat, soms niet”, zegt Den Blijker tegen NU.nl.

In 2005 ziet de televisiekijker Herman den Blijker voor het eerst als redder van restaurants in nood. Zijn programma Herrie in de Keuken zal zich in latere seizoenen onder de naam Herrie in het Hotel ook op noodlijdende hotels gaan richten. Vanaf 2007 krijgt Blijker hulp van hotelier Willem Reimers.

Dit seizoen proberen Den Blijker en Reimers Hotel de Druiventros in Berkel-Elschot te wapenen tegen de komst van een splinternieuw Van der Valk-hotel in de buurt en het etablissement te moderniseren. De eerste aflevering van het RTL4-programma ging vorige week met ruim 850.000 kijkers van start.

In de eerste aflevering zegen jullie: “Als we dit hadden geweten, waren we er niet aan begonnen.” Hoeveel hotels en restaurants hebben jullie tegen beter weten in geholpen?

Herman den Blijker: “Je komt schrijnende gevallen tegen. Mensen die op straat gezet dreigen te worden. We kijken dan wat we kunnen doen om te redden wat er te redden valt. Dan begin je weleens tegen beter weten in aan een proces. Vooral omdat je hoopt dat, als je zelf een keer in zo’n situatie belandt, mensen jou ook willen helpen.”

Wat is de belangrijkste les die jullie tijdens dit seizoen geleerd hebben?

Den Blijker: “Luister goed naar jezelf. Grijp in op het moment dat je voor het eerst constateert dat iets niet goed gaat. Laat het niet rotten.”

Reimers: “Dat komen wij heel vaak tegen. Mensen roepen ons te laat en dan is er bijna niets meer aan te doen. Dat was bij De Druiventros trouwens niet het geval. Deze mensen zijn altijd slim bezig geweest met het hotel, maar er zijn genoeg steentjes die recht gelegd moeten worden.”

U formuleert het nu heel netjes, maar tijdens de eerste rondleiding door het hotel zegt Herman hardop: “Het lijkt wel een kringloop zonder verlichting.”

Den Blijker: “Onthoud deze opmerking en kijk naar de laatste aflevering (lacht, red.). Wij willen deze familie niet in een kwaad daglicht stellen. Dat kan ook niet. Deze horecafamilie geeft andere families binnen de gemeenschap te eten en te drinken en wordt door iedereen gerespecteerd. Maar als alles en iedereen van je afhankelijk is, kan je doel ook vertroebeld raken.”

“Bovendien is het in het hotel leuk en gezellig. Iedereen komt hier graag werken. Dat zien we niet vaak. Maar die hele familie heeft natuurlijk vooral met elkaar te maken. Als wij na een opnamedag naar huis gaan, zitten zij met elkaar. Zij hebben een verleden met elkaar. Dat is zo’n hecht en gesloten pact, dat hebben we nog nooit meegemaakt. De ouderen van de familie willen het bedrijf met een trots gevoel achterlaten en de jongeren moeten vol gas de toekomst tegemoet. Terwijl de concurrent een gigantisch hotel in de buurt gaat bouwen.”

Dit is toch gewoon een verloren zaak?

Den Blijker: “Nee, nee. Ook als wij niks doen blijft die tent heus wel bestaan. Ze hebben genoeg inzicht en potentie om de deuren open te houden. Alleen spelen er af en toe andere krachten voordat belangrijke beslissingen genomen worden. Als buitenstaander zie ik dat veel maatregelen uiteindelijk niet genomen worden en dat begrijp ik niet.”

Reimers: “Een belangrijke factor binnen dit bedrijf is de dominantie van de twee vrouwen. De dochter en de moeder. Die overheersen de heren op velerlei vlakken en slaan daarin zo ver door dat ze zelfs een waarzegger consulteren en die ook blindelings geloven.”

Met wie is het leuker om te werken? Een ondernemer die op zijn rug ligt met zijn pootjes omhoog, of…

Den Blijker: “Nee, nee, nee. Dat hebben we al zo vaak meegemaakt. Die willen een uur televisie en een nieuw klantenbestand. Dat werkt niet. Liever een ondernemer die tegensputtert, dat is ook vanzelfsprekend. Als jij samen met je vrouw en je kind een boek wilt schrijven of een geniale documentaire wilt  maken over een onderwerp dat jou interesseert, krijg je onderweg sowieso te maken met spanningen. Je hebt alle drie hetzelfde doel, maar verschilt van mening over de manier waarop je dat wilt bereiken. Dan kan er weleens een clash ontstaan. Het is jouw beslissing om daar vervolgens iets van te leren.”

Worden jullie gestuurd door een regisseur of opnameleider?

Reimers: “We worden door niemand gestuurd. We volgen de lijn die Herman en ik gedurende het proces uitzetten. Er is geen script.”

Den Blijker: “Er is iemand die alle bedrijven die zich opgeven doorlicht en kijkt waar de pijn zit. En er is een regisseur die het programma van een opbouw en logica voorziet. Ik geloof wel dat ze een hekel aan ons hebben. Voor een minuut televisie heb je bij ons een opname van een uur nodig. Wij lullen en lopen ook eigenlijk de hele tijd heen en weer.”